حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا عَطَاءٌ، قَالَ حَدَّثَنِي صَفْوَانُ بْنُ يَعْلَى، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَاهُ رَجُلٌ عَلَيْهِ جُبَّةٌ فِيهِ أَثَرُ صُفْرَةٍ أَوْ نَحْوُهُ، وَكَانَ عُمَرُ يَقُولُ لِي تُحِبُّ إِذَا نَزَلَ عَلَيْهِ الْوَحْىُ أَنْ تَرَاهُ فَنَزَلَ عَلَيْهِ ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ فَقَالَ " اصْنَعْ فِي عُمْرَتِكَ مَا تَصْنَعُ فِي حَجِّكَ ".
Абул-Валид бизга айтди: Ҳаммом бизга айтди: Ато бизга айтди: У деди: Сафвон ибн Яъло менга отасидан айтди: У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан эдим. У зотга бир киши келди, унинг устида жубба бор эди, унда сариқ (бўёқ) изи ёки шунга ўхшаши бор эди. Умар менга: ‹Унга ваҳий нозил бўлган пайтда уни кўришни хоҳлайсанми?› дер эди. Шунда у зотга (ваҳий) нозил бўлди, сўнг у зотдан (ваҳий ҳолати) кўтарилди. У зот: «Умрангда ҳажингда қиладиган нарсани қил» дедилар.