حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُقَبِّلُ وَيُبَاشِرُ، وَهُوَ صَائِمٌ، وَكَانَ أَمْلَكَكُمْ لإِرْبِهِ. وَقَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ {مَآرِبُ} حَاجَةٌ. قَالَ طَاوُسٌ {أُولِي الإِرْبَةِ} الأَحْمَقُ لاَ حَاجَةَ لَهُ فِي النِّسَاءِ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: У деди, Шуъбадан, у Ҳакамдан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — рўзадор ҳолда — (завжаларини) ўпар ва (уларга) тегар эди, у зот сиздан (эҳтиросини) энг (яхши) тия олувчи эди. У деди: Ибн Аббос: ‹‹Маориб›› — ҳожат (дегани) деди. Товус: ‹‹Улил-ирбати›› — аёлларга ҳожати (хоҳиши) бўлмаган аҳмоқ (киши) деди.