حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامِ بْنِ الْمُغِيرَةِ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا بَكْرِ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ كُنْتُ أَنَا وَأَبِي، حِينَ دَخَلْنَا عَلَى عَائِشَةَ وَأُمِّ سَلَمَةَ ح. حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، أَنَّ أَبَاهُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ، أَخْبَرَ مَرْوَانَ، أَنَّ عَائِشَةَ، وَأُمَّ سَلَمَةَ أَخْبَرَتَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُدْرِكُهُ الْفَجْرُ وَهُوَ جُنُبٌ مِنْ أَهْلِهِ، ثُمَّ يَغْتَسِلُ وَيَصُومُ. وَقَالَ مَرْوَانُ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ أُقْسِمُ بِاللَّهِ لَتُقَرِّعَنَّ بِهَا أَبَا هُرَيْرَةَ. وَمَرْوَانُ يَوْمَئِذٍ عَلَى الْمَدِينَةِ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَكَرِهَ ذَلِكَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ، ثُمَّ قُدِّرَ لَنَا أَنْ نَجْتَمِعَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ، وَكَانَتْ لأَبِي هُرَيْرَةَ هُنَالِكَ أَرْضٌ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ لأَبِي هُرَيْرَةَ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكَ أَمْرًا، وَلَوْلاَ مَرْوَانُ أَقْسَمَ عَلَىَّ فِيهِ لَمْ أَذْكُرْهُ لَكَ. فَذَكَرَ قَوْلَ عَائِشَةَ وَأُمِّ سَلَمَةَ. فَقَالَ كَذَلِكَ حَدَّثَنِي الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ، وَهُنَّ أَعْلَمُ، وَقَالَ هَمَّامٌ وَابْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُ بِالْفِطْرِ. وَالأَوَّلُ أَسْنَدُ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис ибн Ҳишом ибн Муғийранинг чўриси Сумаййдан: У Абу Бакр ибн Абдурраҳмонни шундай деганини эшитди: Мен ва отам Оиша ва Умму Саламанинг олдига кирган пайтимизда (эдик). Ва Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: У деди: Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис ибн Ҳишом менга хабар берди: Отаси Абдурраҳмон Марвонга хабар берди-ки, Оиша ва Умму Салама унга хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга аҳли (хотини) билан (яқинлик туфайли) жунуб ҳолда фажр етар, сўнг у зот ғусл қилиб, рўза тутар эди. Марвон Абдурраҳмон ибн Ҳорисга: ‹Аллаҳга қасамки, сен буни Абу Ҳурайрага билдириб (эътироз қилиб) айт› деди. Ўша куни Марвон Мадина(волиси) устида эди. Абу Бакр деди: Абдурраҳмон буни ёқтирмади. Сўнг бизга Зул-Ҳулайфада учрашиш тақдир қилинди — у ерда Абу Ҳурайранинг ери бор эди. Абдурраҳмон Абу Ҳурайрага: ‹Мен сенга бир ишни зикр қилмоқчиман, агар Марвон бу(ни айтишни) менга қасам ичирмаганида, сенга зикр қилмас эдим› деди. Сўнг Оиша ва Умму Саламанинг сўзини зикр қилди. У (Абу Ҳурайра): ‹Менга Фазл ибн Аббос шундай айтди, улар (аёллар) билувчироқдир› деди. Ҳаммом ва Ибн Абдуллаҳ ибн Умар Абу Ҳурайрадан: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (жунуб кишини) оғиз очишга (рўза тутмасликка) буюрар эди› деди. Биринчиси (ривоят) муснадроқдир.