حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى فِي امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ اقْتَتَلَتَا، فَرَمَتْ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى بِحَجَرٍ، فَأَصَابَ بَطْنَهَا وَهْىَ حَامِلٌ، فَقَتَلَتْ وَلَدَهَا الَّذِي فِي بَطْنِهَا فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَضَى أَنَّ دِيَةَ مَا فِي بَطْنِهَا غُرَّةٌ عَبْدٌ أَوْ أَمَةٌ، فَقَالَ وَلِيُّ الْمَرْأَةِ الَّتِي غَرِمَتْ كَيْفَ أَغْرَمُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ لاَ شَرِبَ، وَلاَ أَكَلَ، وَلاَ نَطَقَ، وَلاَ اسْتَهَلَّ، فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلّ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا هَذَا مِنْ إِخْوَانِ الْكُهَّانِ ".
Саид ибн Уфайр, Лайсдан: Бизга Абдураҳмон ибн Холид, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳузайл(қабиласи)дан уришган икки аёл ҳақида ҳукм қилдилар: уларнинг бири иккинчисига тош отди, у (тош) унинг қорнига тегди — у ҳомиладор эди — ва қорнидаги боласини ўлдирди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга даъволашиб келдилар. У: Қорнидаги (бола)нинг дияси бир ғурра — қул ёки чўри(дир) деб ҳукм қилдилар. (Дия) тўлаган аёлнинг валийси: Эй Расулуллаҳ, емаган, ичмаган, гапирмаган ва (туғилиб) қичқирмаган (жонзот учун) қандай тўлайман? Мана шундай (қон) бекорга кетди (деб ўйлайман)? деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу — фақат коҳинларнинг биродарларидандир» дедилар.