حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعْتَكِفُ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ مِنْ رَمَضَانَ، فَكُنْتُ أَضْرِبُ لَهُ خِبَاءً فَيُصَلِّي الصُّبْحَ ثُمَّ يَدْخُلُهُ، فَاسْتَأْذَنَتْ حَفْصَةُ عَائِشَةَ أَنْ تَضْرِبَ خِبَاءً فَأَذِنَتْ لَهَا، فَضَرَبَتْ خِبَاءً، فَلَمَّا رَأَتْهُ زَيْنَبُ ابْنَةُ جَحْشٍ ضَرَبَتْ خِبَاءً آخَرَ، فَلَمَّا أَصْبَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَأَى الأَخْبِيَةَ فَقَالَ " مَا هَذَا ". فَأُخْبِرَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آلْبِرُّ تُرَوْنَ بِهِنَّ ". فَتَرَكَ الاِعْتِكَافَ ذَلِكَ الشَّهْرَ، ثُمَّ اعْتَكَفَ عَشْرًا مِنْ شَوَّالٍ.
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Амрадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Рамазоннинг охирги ўн (кун)ида эътикоф қилар эди. Мен унга бир чодир тикар эдим, у зот субҳни ўқир, сўнг унга (чодирга) кирар эди. Ҳафса Оишадан чодир тикишга изн сўради, у изн берди, у (Ҳафса) чодир тикди. Зайнаб бинти Жаҳш уни кўргач, бошқа бир чодир тикди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тонгга чиқганида, чодирларни кўрди ва: «Бу нима?» дедилар. У зотга (хабар) берилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Улар билан яхшиликни (савобни) кўзлаяптими (қасд қиляптими)?» дедилар ва ўша ой эътикофни тарк қилди, сўнг Шавволдан ўн (кун) эътикоф қилди.