حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِفَ، فَلَمَّا انْصَرَفَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِفَ إِذَا أَخْبِيَةٌ خِبَاءُ عَائِشَةَ، وَخِبَاءُ حَفْصَةَ، وَخِبَاءُ زَيْنَبَ، فَقَالَ " آلْبِرَّ تَقُولُونَ بِهِنَّ ". ثُمَّ انْصَرَفَ، فَلَمْ يَعْتَكِفْ، حَتَّى اعْتَكَفَ عَشْرًا مِنْ شَوَّالٍ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Яҳё ибн Саъиддан, у Амра бинти Абдурраҳмондан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эътикоф қилмоқчи бўлди. У зот эътикоф қилмоқчи бўлган жойга боргач, тўсатдан чодирлар — Оишанинг чодири, Ҳафсанинг чодири ва Зайнабнинг чодири — (кўринди). У зот: «Улар билан яхшиликни кўзлаяптими (қасд қиляптими)?» дедилар. Сўнг қайтди, эътикоф қилмади, ҳатто Шавволдан ўн (кун) эътикоф қилди.