حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِفَ صَلَّى الْفَجْرَ ثُمَّ دَخَلَ مُعْتَكَفَهُ وَإِنَّهُ أَمَرَ بِخِبَائِهِ فَضُرِبَ أَرَادَ الاِعْتِكَافَ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ مِنْ رَمَضَانَ فَأَمَرَتْ زَيْنَبُ بِخِبَائِهَا فَضُرِبَ وَأَمَرَ غَيْرُهَا مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِخِبَائِهِ فَضُرِبَ فَلَمَّا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْفَجْرَ نَظَرَ فَإِذَا الأَخْبِيَةُ فَقَالَ " آلْبِرَّ تُرِدْنَ " . فَأَمَرَ بِخِبَائِهِ فَقُوِّضَ وَتَرَكَ الاِعْتِكَافَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ حَتَّى اعْتَكَفَ فِي الْعَشْرِ الأَوَّلِ مِنْ شَوَّالٍ .
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иътикоф қилишни истаса, бомдодни ўқир, кейин иътикоф жойига кирар эди; ва у ўз чодирини (тикишга) буюрди — бас у тикилди — у рамазоннинг охирги ўнлигида иътикоф қилишни истади. Бас Зайнаб ўз чодирини (буюрди), у тикилди; Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг бошқа завжалари ҳам ўз чодирини буюрди, улар ҳам тикилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бомдодни ўқиганида (қараб), чодирларни кўрди ва: «Биррни (яхшиликни) истайяпсизларми?» деди. Бас у ўз чодирини (буюрди), у йиғиб олинди ва рамазон ойида иътикофни тарк этди, то шавволнинг биринчи ўнлигида иътикоф қилгунча.