حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَقْبَلَتْ عِيرٌ، وَنَحْنُ نُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْجُمُعَةَ، فَانْفَضَّ النَّاسُ إِلاَّ اثْنَىْ عَشَرَ رَجُلاً، فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا }
Муҳаммад менга айтди: Муҳаммад ибн Фузайл менга айтди, Ҳусайндан, у Салим ибн Абул-Жаъддан, у Жобир розияллаҳу анҳудан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан жума (намози)ни ўқияотган пайтимизда, бир карвон келди. Одамлар тарқалиб кетди, фақат ўн икки киши (қолди). Шунда бу оят нозил бўлди: ‹‹Улар бирор савдо ёки ўйин-кулгини кўрсалар, унга қараб тарқалибкетди ва сени тик турган ҳолда тарк қилди(лар)››.