حَدَّثَنَا طَلْقُ بْنُ غَنَّامٍ، حَدَّثَنَا زَائِدَةُ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ سَالِمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي جَابِرٌ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ نُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ أَقْبَلَتْ مِنَ الشَّأْمِ عِيرٌ، تَحْمِلُ طَعَامًا، فَالْتَفَتُوا إِلَيْهَا، حَتَّى مَا بَقِيَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً فَنَزَلَتْ {وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا}
Талқ ибн Ғанном бизга айтди: Зоида бизга айтди, Ҳусайндан, у Салимдан: У деди: Жобир розияллаҳу анҳу менга айтди: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқияотган пайтимизда, тўсатдан Шомдан таом келтираётган бир карвон келди. Одамлар унга (қараб) бурилди, ҳатто Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан фақат ўн икки киши қолди. Шунда: ‹‹Улар бирор савдо ёки ўйин-кулгини кўрсалар, унга қараб тарқалибкетди (югурди)›› (ояти) нозил бўлди.