2143-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Савдо-сотиқ китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ بَيْعِ حَبَلِ الْحَبَلَةِ، وَكَانَ بَيْعًا يَتَبَايَعُهُ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ، كَانَ الرَّجُلُ يَبْتَاعُ الْجَزُورَ إِلَى أَنْ تُنْتَجَ النَّاقَةُ، ثُمَّ تُنْتَجُ الَّتِي فِي بَطْنِهَا.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Молик хабар берди, у Нофеъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳабалул ҳабала (туя бўғозининг бўғозини) сотишдан ман қилди. Бу жоҳилият аҳли савдолашадиган бир савдо эди: киши туяни — токи урғочи туя туғиб, сўнг унинг қорнидагиси (бола) туғгунча (муддатга) — сотиб олар эди.