حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ سَمِعْتُ بُشَيْرًا، قَالَ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ بَيْعِ الثَّمَرِ بِالتَّمْرِ، وَرَخَّصَ فِي الْعَرِيَّةِ أَنْ تُبَاعَ بِخَرْصِهَا يَأْكُلُهَا أَهْلُهَا رُطَبًا. وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً أُخْرَى إِلاَّ أَنَّهُ رَخَّصَ فِي الْعَرِيَّةِ يَبِيعُهَا أَهْلُهَا بِخَرْصِهَا، يَأْكُلُونَهَا رُطَبًا. قَالَ هُوَ سَوَاءٌ. قَالَ سُفْيَانُ فَقُلْتُ لِيَحْيَى وَأَنَا غُلاَمٌ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ يَقُولُونَ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَخَّصَ فِي بَيْعِ الْعَرَايَا. فَقَالَ وَمَا يُدْرِي أَهْلَ مَكَّةَ قُلْتُ إِنَّهُمْ يَرْوُونَهُ عَنْ جَابِرٍ. فَسَكَتَ. قَالَ سُفْيَانُ إِنَّمَا أَرَدْتُ أَنَّ جَابِرًا مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ. قِيلَ لِسُفْيَانَ وَلَيْسَ فِيهِ نَهْىٌ عَنْ بَيْعِ الثَّمَرِ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهُ قَالَ لاَ.
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у деди: Яҳё ибн Саид деди: Мен Бушайрни эшитдим, у деди: Мен Саҳл ибн Абу Ҳасмани эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мевани (қуруқ) хурмога сотишдан ман қилди ва арояни — эгалари уни янги (рутаб) ҳолида ейишлари учун — чамалаб (харслаб) сотишга рухсат берди. Суфён бошқа марта деди: Фақат у арояда — эгалари уни чамалаб сотиб, янги ҳолида ейишлари учун — рухсат берди. У деди: Бу (иккиси) бир хил. Суфён деди: Мен Яҳёга — мен бола эдим — дедим: Макка аҳли, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) арояларни сотишга рухсат берган, дер эди. У деди: Макка аҳли қаердан билади? Мен дедим: Улар буни Жобирдан ривоят қиладилар. У жим бўлди. Суфён деди: Мен шуни назарда тутгандимки, Жобир Мадина аҳлидандир. Суфёнга: Унда мевани — пишганлиги кўринмагунча — сотишдан ман қилиш (зикри) йўқми? дейилди. У деди: Йўқ.