حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ قُرَّةَ بْنِ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَقْبَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعِي رَجُلاَنِ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ، فَقُلْتُ مَا عَلِمْتُ أَنَّهُمَا يَطْلُبَانِ الْعَمَلَ. فَقَالَ " لَنْ أَوْ لاَ نَسْتَعْمِلُ عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ ".
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, у Қурра ибн Холиддан, у деди: Менга Ҳумайд ибн Ҳилол ривоят қилди, бизга Абу Бурда ривоят қилди, у Абу Мусодан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим, мен билан Ашъарийлардан икки киши бор эди. Мен дедим: Мен уларнинг амал (лавозим) сўрашларини билмаган эдим. У деди: «Биз амалимизга уни истаган кишини ҳеч қачон (ёки: тайинламаймиз) тайинламаймиз».