حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، حَدَّثَنَا خَبَّابٌ، قَالَ كُنْتُ رَجُلاً قَيْنًا فَعَمِلْتُ لِلْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ فَاجْتَمَعَ لِي عِنْدَهُ فَأَتَيْتُهُ أَتَقَاضَاهُ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ لاَ أَقْضِيكَ حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ. فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ حَتَّى تَمُوتَ ثُمَّ تُبْعَثَ فَلاَ. قَالَ وَإِنِّي لَمَيِّتٌ ثُمَّ مَبْعُوثٌ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَإِنَّهُ سَيَكُونُ لِي ثَمَّ مَالٌ وَوَلَدٌ فَأَقْضِيكَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لأُوتَيَنَّ مَالاً وَوَلَدًا}
Бизга Умар ибн Ҳафс ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Аъмаш ривоят қилди, у Муслимдан, у Масруқдан, бизга Хаббоб ривоят қилди, у деди: Мен темирчи (қайн) киши эдим. Мен Ос ибн Воил учун ишлаб бердим, унда менга (ҳақим) йиғилди. Мен ундан ҳақимни талаб қилиб келдим. У деди: Йўқ, Аллаҳга қасамки, сен Муҳаммадга кофир бўлмагунча сенга ҳақингни бермайман. Мен дедим: Йўқ, Аллаҳга қасамки, сен ўлиб, сўнг қайта тирилгунча ҳам (кофир бўлмайман). У деди: Мен ўлиб, сўнг қайта тириламанми? Мен дедим: Ҳа. У деди: Ўшанда (қайта тирилганимда) менга у ерда мол ва фарзанд бўлади, мен сенга (ўшанда) ҳақингни бераман. Шунда Аллаҳ таоло: «Бизнинг оятларимизга кофир бўлиб, «Албатта менга мол ва фарзанд берилади« деган кимсани кўрдингми?» (оятини) нозил қилди.