حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ ـ رضى الله عنه مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ، يَسْتَحِقُّ بِهَا مَالاً وَهْوَ فِيهَا فَاجِرٌ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَصْدِيقَ ذَلِكَ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} فَقَرَأَ إِلَى {عَذَابٌ أَلِيمٌ}.ثُمَّ إِنَّ الأَشْعَثَ بْنَ قَيْسٍ خَرَجَ إِلَيْنَا فَقَالَ مَا يُحَدِّثُكُمْ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ فَحَدَّثْنَاهُ قَالَ فَقَالَ صَدَقَ لَفِيَّ وَاللَّهِ أُنْزِلَتْ، كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ خُصُومَةٌ فِي بِئْرٍ فَاخْتَصَمْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " شَاهِدُكَ أَوْ يَمِينُهُ ". قُلْتُ إِنَّهُ إِذًا يَحْلِفُ وَلاَ يُبَالِي. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ يَسْتَحِقُّ بِهَا مَالاً هُوَ فِيهَا فَاجِرٌ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَصْدِيقَ ذَلِكَ، ثُمَّ اقْتَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} إِلَى {وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у деди: Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу) деди: Ким бир мол(ни ҳақсиз) қўлга киритиш учун — қасамида фожир (ёлғончи) бўлиб — қасам ичса, Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда йўлиқади. Шунда Аллаҳ буни тасдиқлаб: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар» (оятини) нозил қилди — «аламли азоб«га қадар ўқиди. Сўнг Ашъас ибн Қайс бизнинг олдимизга чиқиб: Абу Абдурроҳман (Ибн Масъуд) сизларга нима ривоят қилаяпти? деди. Биз унга ривоят қилдик. У деди: Рост айтди, Аллаҳга қасамки, у мен ҳақимда нозил бўлган. Мен билан бир киши орасида қудуғ ҳақида низо бор эди, биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га мухосама қилдик (низони келтирдик). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Гувоҳинг(ни келтир) ёки унинг қасами», деди. Мен: Унда у (ёлғон) қасам ичади ва парво қилмайди, дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бир молни қўлга киритиш учун — қасамида фожир бўлиб — қасам ичса, Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда йўлиқади», деди. Шунда Аллаҳ буни тасдиқлаб (оятни нозил қилди), сўнг бу оятни ўқиди: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар» — «ва уларга аламли азоб бор«га қадар.