حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَامٍ، حَدَّثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ، قَالَ قَالَ لِي جَابِرٌ أَتَانِي ابْنُ عَمِّكَ يُعَرِّضُ بِالْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ قَالَ كَيْفَ الْغُسْلُ مِنَ الْجَنَابَةِ فَقُلْتُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَأْخُذُ ثَلاَثَةَ أَكُفٍّ وَيُفِيضُهَا عَلَى رَأْسِهِ، ثُمَّ يُفِيضُ عَلَى سَائِرِ جَسَدِهِ. فَقَالَ لِي الْحَسَنُ إِنِّي رَجُلٌ كَثِيرُ الشَّعَرِ. فَقُلْتُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَكْثَرَ مِنْكَ شَعَرًا.
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, у деди: бизга Маъмар ибн Яҳё ибн Сом ривоят қилди, менга Абу Жаъфар ривоят қилди, у деди: Жобир менга: «Амакиваччанг — ал-Ҳасан ибн Муҳаммад ибнул-Ҳанафияни назарда тутиб — ёнимга келиб: ‹Жанобатдан ғусл қандай (қилинади)?› деди. Мен: ‹Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уч ҳовуч (сув) олиб, бошларига қуярдилар, сўнг бутун баданларига қуярдилар›, дедим. Шунда ал-Ҳасан менга: ‹Мен сочи кўп кишиман›, деди. Мен: ‹Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сендан сочлироқ эдилар›, дедим,» деди.