حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي أَنَّ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قِيلَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَوْ أَتَيْتَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ. فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَرَكِبَ حِمَارًا، فَانْطَلَقَ الْمُسْلِمُونَ يَمْشُونَ مَعَهُ، وَهْىَ أَرْضٌ سَبِخَةٌ، فَلَمَّا أَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِلَيْكَ عَنِّي، وَاللَّهِ لَقَدْ آذَانِي نَتْنُ حِمَارِكَ. فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ مِنْهُمْ وَاللَّهِ لَحِمَارُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَطْيَبُ رِيحًا مِنْكَ. فَغَضِبَ لِعَبْدِ اللَّهِ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ فَشَتَمَا، فَغَضِبَ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَصْحَابُهُ، فَكَانَ بَيْنَهُمَا ضَرْبٌ بِالْجَرِيدِ وَالأَيْدِي وَالنِّعَالِ، فَبَلَغَنَا أَنَّهَا أُنْزِلَتْ {وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا}.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Муътамир ривоят қилди, у деди: Мен отамни (эшитдим): Анас (розияллаҳу анҳу) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: Абдуллаҳ ибн Убайнинг олдига борсанг (эди), дейилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг олдига кетди ва бир эшакка минди. Мусулмонлар у билан бирга пиёда юриб кетди — у шўрхок ер эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг олдига келганда, у: Мендан нари (четга) кет, Аллаҳга қасамки, эшагингнинг сасиғи мени озор берди, деди. Ансордан — улардан — бир киши: Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эшаги сендан кўра яхши ҳидлироқдир, деди. Абдуллаҳ учун унинг қавмидан бир киши ғазабланди, иккиси сўкишди. Уларнинг ҳар бири учун шериклари ғазабланди, улар орасида хурмо шохлари, қўллар ва оёқ кийимлар билан уриш бўлди. Бизга етдики, шунда: «Агар мўминлардан икки гуруҳ уришса, улар орасини ислоҳ қилинглар» (ояти) нозил бўлди.