حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ عَدِيٍّ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، عَنْ هَاشِمِ بْنِ هَاشِمٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَرِضْتُ فَعَادَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ لاَ يَرُدَّنِي عَلَى عَقِبِي. قَالَ " لَعَلَّ اللَّهَ يَرْفَعُكَ وَيَنْفَعُ بِكَ نَاسًا ". قُلْتُ أُرِيدُ أَنْ أُوصِيَ، وَإِنَّمَا لِي ابْنَةٌ ـ قُلْتُ ـ أُوصِي بِالنِّصْفِ قَالَ " النِّصْفُ كَثِيرٌ ". قُلْتُ فَالثُّلُثِ. قَالَ " الثُّلُثُ، وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ أَوْ كَبِيرٌ ". قَالَ فَأَوْصَى النَّاسُ بِالثُّلُثِ، وَجَازَ ذَلِكَ لَهُمْ.
Бизга Муҳаммад ибн Абдурроҳим ривоят қилди, бизга Закариё ибн Адий ривоят қилди, бизга Марвон ривоят қилди, у Ҳошим ибн Ҳошимдан, у Омир ибн Саъддан, у отасидан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен касал бўлиб қолдим, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени йўқлаб келди. Мен: Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга дуо қил, мени орқамга (ортга) қайтармасин (Маккада ўлдирмасин), дедим. У: «Балки Аллаҳ сени кўтарир ва сен билан баъзи одамларни фойдалантирар», деди. Мен: Мен васият қилмоқчиман, менинг фақат бир қизим бор — дедим — ярмини васият қилайми? дедим. У: «Ярми кўп», деди. Мен: Учдан бирини-чи? дедим. У: «Учдан бири (бўлсин), учдан бири кўп — ёки: катта», деди. У деди: Шунда одамлар учдан бир(улуш)ни васият қила бошлади, бу уларга жоиз бўлди.