حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا إِذَا صَعِدْنَا كَبَّرْنَا، وَإِذَا تَصَوَّبْنَا سَبَّحْنَا.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди, Ибн Абу Адий бизга айтди, Шуъбадан, Ҳусайндан, Солимдан, Жобир розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз (бирор жойга) кўтарилганимизда такбир айтар, (пастга) тушганимизда тасбеҳ айтар эдик.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам биз намозга турганимизда сафларимизни тўғрилар эдилар. Биз тўғриланиб бўлганимизда такбир айтар эдилар.
Биз бир сарияда (қўшинда) эдик, жанобатли бўлдик, (Набий) икки (кафтига) тупурди,
Биз туяни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида асрдан кейин сўяр эдик Биз у билан ўқир эдик
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени Сариф деган жойда, иккаламиз ҳам иҳромсиз (ҳалол ҳолатда) бўлганимизда никоҳлаб олдилар
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида биз Мадинада бўлганимизда бир отни сўйдик ва уни едик.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг орамизда бўлганларида, маҳр ўн ўқия эди.