حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَفَلَ مِنَ الْحَجِّ أَوِ الْعُمْرَةِ ـ وَلاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ قَالَ الْغَزْوِ ـ يَقُولُ كُلَّمَا أَوْفَى عَلَى ثَنِيَّةٍ أَوْ فَدْفَدٍ كَبَّرَ ثَلاَثًا ثُمَّ قَالَ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهْوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ، آيِبُونَ تَائِبُونَ عَابِدُونَ سَاجِدُونَ لِرَبِّنَا حَامِدُونَ، صَدَقَ اللَّهُ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الأَحْزَابَ وَحْدَهُ ". قَالَ صَالِحٌ فَقُلْتُ لَهُ أَلَمْ يَقُلْ عَبْدُ اللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ قَالَ لاَ.
Абдуллаҳ бизга айтди, у деди: Абдулазиз ибн Абу Салама менга айтди, Солиҳ ибн Кайсондан, Солим ибн Абдуллаҳдан, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаж ёки умрадан қайтганида — уни фақат ғазот (ҳақида ҳам) деганини биламан — ҳар қачон бирон тепалик ёки баландликка чиқса, уч марта такбир айтар, сўнг: «Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува алаа кулли шайъин қодийр. Ойибуна, тоибуна, обидуна, сожидуна, ли-Раббина ҳамидуна. Садақаллаҳу ваъдаҳу, ва насара абдаҳу, ва ҳазамал-аҳзоба ваҳдаҳ (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, ёлғиз Ўзи, шериги йўқ, мулк Уники, ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодир. Биз қайтгувчилармиз, тавба қилгувчилармиз, ибодат қилгувчилармиз, сажда қилгувчилармиз, Раббимизга ҳамд айтгувчилармиз. Аллаҳ ваъдасини рост қилди, бандасини нусратлади ва (кофир) тўдаларни ёлғиз Ўзи мағлуб қилди)», дер эди. Солиҳ деди: Мен унга: «Абдуллаҳ ‹иншааллаҳ› демадими?», дедим. У: «Йўқ», деди.