حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْفَزَارِيُّ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ وَقَالَ " تَبَارَكْتَ يَا ذَا الْجَلاَلِ وَالإِكْرَامِ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ ثَوْبَانَ وَابْنِ عُمَرَ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبِي سَعِيدٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ . وَالْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رَوَى خَالِدٌ الْحَذَّاءُ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ نَحْوَ حَدِيثِ عَاصِمٍ . وَقَدْ رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ بَعْدَ التَّسْلِيمِ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ " . وَرُوِيَ عَنْهُ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ " سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَسَلاَمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ " .
Бизга Ҳаннод ибнус-Сарий ривоят қилди, бизга Марвон ибн Муовия ал-Фазорий ва Абу Муовия ривоят қилди, Осим ал-Аҳвалдан, шу иснод билан унга ўхшаш (ривоятни келтириб), у: «Табарокта ё зал-жалали вал-икром» («Эй улуғлик ва карам эгаси, Сен баракотлисан») деди. (Термизий) деди: Бу бобда Савбон, Ибн Умар, Ибн Аббос, Абу Саид, Абу Ҳурайра ва ал-Муғира ибн Шуъбадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Оиша ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Холид ал-Ҳаззо ҳам бу ҳадисни Оиша ҳадисидан, Абдуллаҳ ибнул-Ҳорисдан, Осимнинг ҳадисига ўхшаш ривоят қилган. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилинишича, у саломдан кейин: «Ло илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ло шарийка лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду юҳйий ва юмийту ва ҳува ало кулли шайъин қадийр. Аллаҳумма ло мўниа лима аътойта ва ло муътия лима манаъта ва ло янфау зал-жадди минкал-жадд.» («Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиздир, Унинг шериги йўқ. Мулк Уникидир, ҳамд Уникидир, тирилтиради ва ўлдиради ва У ҳар бир нарсага қодирдир. Эй Аллаҳ, Сен ато қилган нарсани ман қилувчи йўқ, Сен ман қилган нарсани ато қилувчи йўқ ва бойлик эгасига Сенинг ҳузурингда бойлиги наф бермас») деб айтар эдилар. Яна ундан ривоят қилинишича, у: «Субҳана раббика раббил-иззати амма ясифуна ва саломун алал-мурсалийна вал-ҳамду лиллаҳи раббил-оламийн.» («Иззат эгаси бўлган Роббинг улар таърифлаган нарсалардан покдир. Пайғамбарларга салом бўлсин. Оламлар Робби бўлган Аллаҳга ҳамд бўлсин.» (Соффат сураси, 180-182)) деб айтар эдилар.