حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ وَرَّادٍ، كَاتِبِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ أَمْلَى عَلَىَّ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فِي كِتَابٍ إِلَى مُعَاوِيَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ مَكْتُوبَةٍ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهْوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ، اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ ". وَقَالَ شُعْبَةُ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بِهَذَا، وَعَنِ الْحَكَمِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُخَيْمِرَةَ عَنْ وَرَّادٍ بِهَذَا. وَقَالَ الْحَسَنُ الْجَدُّ غِنًى.
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Абдулмалик ибн Умайрдан, у Муғийра ибн Шуъбанинг котиби Варроддан: У деди: Муғийра ибн Шуъба менга Муовияга (ёзган) бир мактубда (шуни) айтиб ёздирди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар фарз намози ортидан: «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамд, ва ҳува ала кулли шайъин қодир. Аллаҳумма ла маниа лима аътайта, ва ла муътия лима манаъта, ва ла янфаъу зал-жадди минкал-жадд (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ягона, шериги йўқ, мулк Уники, ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодир. Аллаҳим, Сен берган нарсани тўсувчи йўқ, Сен тўсган нарсани берувчи йўқ, бойлик эгасига Сенинг (ҳузурингдан) бойлиги наф бермайди)», дер эдилар. Шуъба Абдулмаликдан шуни, ва Ҳакамдан, у Қосим ибн Мухаймирадан, у Варроддан шуни айтди. Ҳасан: ‹Жадд — бойлик (дегани)›, деди.