حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، عَلَى الْمِنْبَرِ يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا انْصَرَفَ مِنَ الصَّلاَةِ يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ أَهْلُ النِّعْمَةِ وَالْفَضْلِ وَالثَّنَاءِ الْحَسَنِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Улайя Ҳажжож ибн Абу Усмондан, у Абуз-Зубайрдан ривоят қилди. У деди: Мен Абдуллаҳ ибн Зубайрнинг минбар устида шундай деяётганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоздан қайтганларида (тугатганларида): «Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул мулку ва лаҳул ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир. Ло илаҳа иллаллаҳ, мухлисина лаҳуд-дийн, ва лав кариҳал-кафирун. Аҳлун-ниъмати вал-фазли вас-санаил-ҳасан. Ло илаҳа иллаллаҳ, мухлисина лаҳуд-дийн, ва лав кариҳал-кафирун (Ундан ўзга илоҳ йўқ, Дийнни Унга холис қилган ҳолда, гарчи кофирлар ёқтирмаса-да. Неъмат, фазл ва гўзал сано соҳиби. Ундан ўзга илоҳ йўқ, Дийнни Унга холис қилган ҳолда, гарчи кофирлар ёқтирмаса-да)», дердилар.