حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ يُهَلِّلُ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ فَذَكَرَ نَحْوَ هَذَا الدُّعَاءِ زَادَ فِيهِ " وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ لاَ نَعْبُدُ إِلاَّ إِيَّاهُ لَهُ النِّعْمَةُ " . وَسَاقَ بَقِيَّةَ الْحَدِيثِ .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон Анборий ривоят қилди, бизга Абда Ҳишом ибн Урвадан, у Абуз-Зубайрдан ривоят қилди. У деди: Абдуллаҳ ибн Зубайр ҳар намознинг кетидан таҳлил айтарди ва шу дуога ўхшашини зикр қилди, унга: «Ва ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ. Ло илаҳа иллаллаҳ, ло наъбуду илла ийяҳ, лаҳун-ниъмаҳ (Аллаҳдан ўзга (медедкор) йўқ ва Ундан ўзга (қудрат) йўқ. Ундан ўзга илоҳ йўқ, биз фақат Унгагина ибодат қиламиз, неъмат Уникидир)», деб қўшди ва ҳадиснинг қолганини келтирди.