أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْحَكَمِ، عَنْ شُعَيْبٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ الْهَادِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْبَيْتِ سَبْعًا رَمَلَ مِنْهَا ثَلاَثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ قَامَ عِنْدَ الْمَقَامِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَرَأَ { وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى } وَرَفَعَ صَوْتَهُ يُسْمِعُ النَّاسَ ثُمَّ انْصَرَفَ فَاسْتَلَمَ ثُمَّ ذَهَبَ فَقَالَ " نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ " . فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهَا حَتَّى بَدَا لَهُ الْبَيْتُ فَقَالَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ " . فَكَبَّرَ اللَّهَ وَحَمِدَهُ ثُمَّ دَعَا بِمَا قُدِّرَ لَهُ ثُمَّ نَزَلَ مَاشِيًا حَتَّى تَصَوَّبَتْ قَدَمَاهُ فِي بَطْنِ الْمَسِيلِ فَسَعَى حَتَّى صَعِدَتْ قَدَمَاهُ ثُمَّ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَعِدَ فِيهَا ثُمَّ بَدَا لَهُ الْبَيْتُ فَقَالَ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ " . قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ ذَكَرَ اللَّهَ وَسَبَّحَهُ وَحَمِدَهُ ثُمَّ دَعَا عَلَيْهَا بِمَا شَاءَ اللَّهُ فَعَلَ هَذَا حَتَّى فَرَغَ مِنَ الطَّوَافِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулҳакам, Шуайбдан хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс, Ибнул-Ҳоддан, у Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Жобирдан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байтни етти марта тавоф қилдилар, улардан учтасида елкаларини силкитиб чаққон юрдилар (рамл қилдилар) ва тўрттасида (оддий) юрдилар. Сўнг Мақом ҳузурида туриб икки ракъат намоз ўқидилар, сўнг: «Иброҳим Мақомидан намозгоҳ тутинглар,» (дея) ўқидилар ва товушларини одамларга эшиттириб кўтардилар. (Бақара сураси, 125) Сўнг қайтиб, (рукунни) истилом қилдилар, сўнг (Сафога) бордилар ва: «Аллаҳ нима билан бошлаган бўлса, биз ҳам шу билан бошлаймиз,» дедилар. Шундай қилиб, Сафодан бошладилар, унга (қадар) кўтарилдилар, ҳатто Байт уларга кўрингунча. Сўнг уч марта: «Ло илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду, юҳйи ва юмийту ва ҳува ало кулли шайин қодир (Ягона Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, Унинг шериги йўқ, мулк Уникидир ва ҳамд Уникидир, У тирилтиради ва ўлдиради ва У ҳар нарсага қодирдир),» дедилар. Сўнг Аллаҳга такбир айтдилар ва Унга ҳамд қилдилар, сўнг ўзлари учун тақдир қилинган (дуо) билан дуо қилдилар. Сўнг юриб пастга тушдилар, ҳатто оёқлари сойлик тубига етганида чопқиллаб (саъй қилиб) юрдилар, ҳатто оёқлари (яна) кўтарилгунча. Сўнг юриб Марвага келдилар ва унга кўтарилдилар, сўнг уларга Байт кўринди ва: «Ло илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ало кулли шайин қодир (Ягона Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, Унинг шериги йўқ, мулк Уникидир ва ҳамд Уникидир ва У ҳар нарсага қодирдир),» дедилар. Буни уч марта айтдилар, сўнг Аллаҳни зикр қилдилар, Уни тасбеҳ айтиб пок деб танидилар ва ҳамд қилдилар, сўнг у жойда Аллаҳ хоҳлаган нарса билан дуо қилдилар. Тавофдан фароғат топгунларича шундай қилдилар.