حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، قَالَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ حَدَّثَتْنِي مُعَاذَةُ، أَنَّ امْرَأَةً، قَالَتْ لِعَائِشَةَ أَتَجْزِي إِحْدَانَا صَلاَتَهَا إِذَا طَهُرَتْ فَقَالَتْ أَحَرُورِيَّةٌ أَنْتِ كُنَّا نَحِيضُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلاَ يَأْمُرُنَا بِهِ. أَوْ قَالَتْ فَلاَ نَفْعَلُهُ.
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммом ривоят қилди, у деди: бизга Қатода ривоят қилди, у деди: менга Муоза ривоят қилдики, бир аёл Оишага: «Биздан бири (ҳайздан) пок бўлганда, намозини қазо қиладими (ўқиб тўлайдими)?» деди. У: «Сен ҳаруриямисан (хорижиймисан)? Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (даври)да ҳайз кўрардик, у киши бизга буни (қазони) буюрмасдилар,» деди — ёки: «биз буни қилмасдик,» деди.