حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَنٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا غِرْتُ عَلَى أَحَدٍ مِنْ نِسَاءِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا غِرْتُ عَلَى خَدِيجَةَ، وَمَا رَأَيْتُهَا، وَلَكِنْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ ذِكْرَهَا، وَرُبَّمَا ذَبَحَ الشَّاةَ، ثُمَّ يُقَطِّعُهَا أَعْضَاءً، ثُمَّ يَبْعَثُهَا فِي صَدَائِقِ خَدِيجَةَ، فَرُبَّمَا قُلْتُ لَهُ كَأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ فِي الدُّنْيَا امْرَأَةٌ إِلاَّ خَدِيجَةُ. فَيَقُولُ إِنَّهَا كَانَتْ وَكَانَتْ، وَكَانَ لِي مِنْهَا وَلَدٌ.
Умар ибн Муҳаммад ибн Ҳасан менга айтди, отам бизга айтди, Ҳафс бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотинларидан бирортасига — Хадижага рашк қилганимдек — рашк қилмадим, ҳолбуки мен уни кўрмаган эдим; лекин Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни кўп зикр қилар эди ва баъзан бир қўйни сўйиб, уни аъзоларга бўлак-бўлак қилар, сўнг уни Хадижанин дугоналарига юборар эди. Баъзан мен унга: «Гўё дунёда Хадижадан ўзга аёл бўлмагандек!», дер эдим. У: «Албатта у шундай-шундай эди (фазилатли эди), ва ундан менга фарзанд бор эди», дер эди.