حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ، سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {تَرْمِي بِشَرَرٍ} كُنَّا نَعْمِدُ إِلَى الْخَشَبَةِ ثَلاَثَةَ أَذْرُعٍ وَفَوْقَ ذَلِكَ، فَنَرْفَعُهُ لِلشِّتَاءِ فَنُسَمِّيهِ الْقَصَرَ. {كَأَنَّهُ جِمَالاَتٌ صُفْرٌ} حِبَالُ السُّفْنِ تُجْمَعُ حَتَّى تَكُونَ كَأَوْسَاطِ الرِّجَالِ.
Амр ибн Али, Яҳёдан, у Суфёндан: Менга Абдураҳмон ибн Обис айтиб берди: Ибн Аббосни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим: «Учқунлар отади» (ояти ҳақида): Биз уч зираъ ва ундан кўпроқ (узунликдаги) ёғочни (сақлаб қўйишга) қасд қилардик, уни қиш учун кўтарардик ва уни «қаср» деб атардик; «гўё у сариқ туялар каби» — кемалар арқонлари жамланиб, эркакларнинг бел(и)дек (йўғон) бўлади, деди.