حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَارٍ إِذْ نَزَلَتْ عَلَيْهِ وَالْمُرْسَلاَتِ، فَإِنَّهُ لَيَتْلُوهَا وَإِنِّي لأَتَلَقَّاهَا مِنْ فِيهِ وَإِنَّ فَاهُ لَرَطْبٌ بِهَا، إِذْ وَثَبَتْ عَلَيْنَا حَيَّةٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اقْتُلُوهَا ". فَابْتَدَرْنَاهَا فَذَهَبَتْ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وُقِيَتْ شَرَّكُمْ، كَمَا وُقِيتُمْ شَرَّهَا ". قَالَ عُمَرُ حَفِظْتُهُ مِنْ أَبِي فِي غَارٍ بِمِنًى.
Умар ибн Ҳафс, отасидан, у Аъмашдан: Менга Иброҳим айтиб берди, у Асваддан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғорда эдик, шунда унга «Вал-Мурсалот» нозил қилинди, у киши уни тиловат қилардилар, мен уни у кишининг оғзидан олаётган эдим, оғизлари ҳали у билан ҳўл эди, шунда бир илон бизга сапчиди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни ўлдиринг» дедилар. Биз уни (ўлдиргани) шошилдик, аммо у кетиб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизларнинг шаррингиздан сақлангани каби, у ҳам сизларнинг шаррингиздан сақланди» дедилар. Умар: Мен буни отамдан — Минода бир ғорда (бўлганида) ёдладим, деди.