حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي غَارٍ بِمِنًى، إِذْ نَزَلَ عَلَيْهِ {وَالْمُرْسَلاَتِ} وَإِنَّهُ لَيَتْلُوهَا، وَإِنِّي لأَتَلَقَّاهَا مِنْ فِيهِ، وَإِنَّ فَاهُ لَرَطْبٌ بِهَا، إِذْ وَثَبَتْ عَلَيْنَا حَيَّةٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اقْتُلُوهَا ". فَابْتَدَرْنَاهَا، فَذَهَبَتْ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وُقِيَتْ شَرَّكُمْ كَمَا وُقِيتُمْ شَرَّهَا ".
Умар ибн Ҳафс ибн Ғиёс бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди: Иброҳим менга айтди, Асваддан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Минодаги бир ғорда эдик. Шунда у зотга ‹Вал-Мурсалот› (сураси) нозил бўлди, у зот уни тиловат қилар, мен уни у зотнинг оғзидан олар (ёдлаб олар) эдим, унинг оғзи у (сура) билан ҳўл (таза) эди. Шунда бизга бир илон сакради. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уни ўлдирингиз» дедилар. Биз унга шошидик, у кетиб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У сизларнинг шаррингиздан сақланди, худди сиз унинг шарридан сақлангандек» дедилар.