حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَارٍ فَنَزَلَتْ {وَالْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا} فَإِنَّا لَنَتَلَقَّاهَا مِنْ فِيهِ، إِذْ خَرَجَتْ حَيَّةٌ مِنْ جُحْرِهَا فَابْتَدَرْنَاهَا لِنَقْتُلَهَا، فَسَبَقَتْنَا فَدَخَلَتْ جُحْرَهَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وُقِيَتْ شَرَّكُمْ، كَمَا وُقِيتُمْ شَرَّهَا ". وَعَنْ إِسْرَائِيلَ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ مِثْلَهُ قَالَ وَإِنَّا لَنَتَلَقَّاهَا مِنْ فِيهِ رَطْبَةً. وَتَابَعَهُ أَبُو عَوَانَةَ عَنْ مُغِيرَةَ. وَقَالَ حَفْصٌ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ وَسُلَيْمَانُ بْنُ قَرْمٍ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ.
Абда ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Яҳё ибн Одам бизга хабар берди, Исроилдан, Мансурдан, Иброҳимдан, Алқамадан, Абдуллаҳдан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғорда эдик, шунда ‹Вал-мурсалати урфа (Яхшилик билан юборилганларга қасам)› (сураси) нозил бўлди. Биз уни унинг оғзидан (эшитиб) қабул қила бошлаганимизда, бирдан тешигидан бир илон чиқди. Биз уни ўлдириш учун унга ташландик, лекин у биздан ўзиб тешигига кириб кетди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У сизларнинг ёмонлигингиздан сақланди, сизлар унинг ёмонлигидан сақланганингиз каби», деди. Ва Исроилдан, Аъмашдан, Иброҳимдан, Алқамадан, Абдуллаҳдан шунга ўхшаш: у деди: «Биз уни унинг оғзидан янги (ҳўл) ҳолда қабул қилар эдик». Унга Абу Авона Муғирадан мутобаъат қилди. Ҳафс, Абу Муовия ва Сулаймон ибн Қарм Аъмашдан, Иброҳимдан, Асваддан, Абдуллаҳдан (дедилар).