حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عَنْهَا ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَمْسٌ فَوَاسِقُ يُقْتَلْنَ فِي الْحَرَمِ الْفَأْرَةُ، وَالْعَقْرَبُ، وَالْحُدَيَّا، وَالْغُرَابُ، وَالْكَلْبُ الْعَقُورُ ".
Мусаддад бизга айтди, Язид ибн Зурайъ бизга айтди, Маъмар бизга айтди, Зуҳрийдан, Урвадан, Оиша розияллаҳу анҳодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Беш фосиқ (зарарли жонзот) Ҳарамда (ҳам) ўлдирилади: сичқон, чаён, қарчиғай (калхат), қарға ва тишлайдиган ит».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " خَمْسٌ مِنَ الدَّوَابِّ مَنْ قَتَلَهُنَّ وَهْوَ مُحْرِمٌ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ الْعَقْرَبُ، وَالْفَأْرَةُ، وَالْكَلْبُ الْعَقُورُ، وَالْغُرَابُ، وَالْحِدَأَةُ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Молик бизга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Динордан, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Жониворлардан беш(таси)ни — ким уларни иҳромда туриб ўлдирса, унга гуноҳ йўқ: чаён, сичқон, тишлайдиган ит, қарға ва калхат (қарчиғай)».
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ كَثِيرٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ رَفَعَهُ قَالَ " خَمِّرُوا الآنِيَةَ، وَأَوْكُوا الأَسْقِيَةَ، وَأَجِيفُوا الأَبْوَابَ، وَاكْفِتُوا صِبْيَانَكُمْ عِنْدَ الْعِشَاءِ، فَإِنَّ لِلْجِنِّ انْتِشَارًا وَخَطْفَةً، وَأَطْفِئُوا الْمَصَابِيحَ عِنْدَ الرُّقَادِ، فَإِنَّ الْفُوَيْسِقَةَ رُبَّمَا اجْتَرَّتِ الْفَتِيلَةَ فَأَحْرَقَتْ أَهْلَ الْبَيْتِ ". قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَحَبِيبٌ عَنْ عَطَاءٍ فَإِنَّ لِلشَّيَاطِينِ.
Мусаддад бизга айтди, Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Касирдан, Атодан, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан, уни марфуъ қилди (Набийга кўтарди), у деди: «Идишларни ёпинглар, меш (сув идишлари)ни боғланглар, эшикларни ёпинглар ва болаларингизни хуфтон (вақтида) (уйга) йиғинглар, чунки жинларнинг тарқалиши ва (нарса) илиб кетиши бор; ётган (вақтда) чироқларни ўчиринг, чунки кичик фосиқ (сичқон) баъзан пиликни (судраб) тортиб, уй аҳлини ёндириб юборади». Ибн Журайж ва Ҳабиб Атодан: «чунки шайтонларга (тарқалиш бор)», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَارٍ فَنَزَلَتْ {وَالْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا} فَإِنَّا لَنَتَلَقَّاهَا مِنْ فِيهِ، إِذْ خَرَجَتْ حَيَّةٌ مِنْ جُحْرِهَا فَابْتَدَرْنَاهَا لِنَقْتُلَهَا، فَسَبَقَتْنَا فَدَخَلَتْ جُحْرَهَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وُقِيَتْ شَرَّكُمْ، كَمَا وُقِيتُمْ شَرَّهَا ". وَعَنْ إِسْرَائِيلَ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ مِثْلَهُ قَالَ وَإِنَّا لَنَتَلَقَّاهَا مِنْ فِيهِ رَطْبَةً. وَتَابَعَهُ أَبُو عَوَانَةَ عَنْ مُغِيرَةَ. وَقَالَ حَفْصٌ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ وَسُلَيْمَانُ بْنُ قَرْمٍ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الأَسْوَدِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ.
Абда ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Яҳё ибн Одам бизга хабар берди, Исроилдан, Мансурдан, Иброҳимдан, Алқамадан, Абдуллаҳдан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғорда эдик, шунда ‹Вал-мурсалати урфа (Яхшилик билан юборилганларга қасам)› (сураси) нозил бўлди. Биз уни унинг оғзидан (эшитиб) қабул қила бошлаганимизда, бирдан тешигидан бир илон чиқди. Биз уни ўлдириш учун унга ташландик, лекин у биздан ўзиб тешигига кириб кетди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У сизларнинг ёмонлигингиздан сақланди, сизлар унинг ёмонлигидан сақланганингиз каби», деди. Ва Исроилдан, Аъмашдан, Иброҳимдан, Алқамадан, Абдуллаҳдан шунга ўхшаш: у деди: «Биз уни унинг оғзидан янги (ҳўл) ҳолда қабул қилар эдик». Унга Абу Авона Муғирадан мутобаъат қилди. Ҳафс, Абу Муовия ва Сулаймон ибн Қарм Аъмашдан, Иброҳимдан, Асваддан, Абдуллаҳдан (дедилар).
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " دَخَلَتِ امْرَأَةٌ النَّارَ فِي هِرَّةٍ رَبَطَتْهَا، فَلَمْ تُطْعِمْهَا، وَلَمْ تَدَعْهَا تَأْكُلُ مِنْ خِشَاشِ الأَرْضِ ". قَالَ وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَهُ.
Наср ибн Али бизга айтди, Абдулаъло бизга хабар берди, Убайдуллаҳ ибн Умар бизга айтди, Нофиъдан, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Бир аёл бир мушук сабабли дўзахга кирди: уни боғлаб қўйди, на унга (овқат) едирди, на уни ер ҳашаратларидан еб (тирикчилик қилиши) учун қўйиб юборди». (Рови) деди: Бизга Убайдуллаҳ Саъид Мақбурийдан, Абу Ҳурайрадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунга ўхшаш (айтди).
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " نَزَلَ نَبِيٌّ مِنَ الأَنْبِيَاءِ تَحْتَ شَجَرَةٍ فَلَدَغَتْهُ نَمْلَةٌ، فَأَمَرَ بِجَهَازِهِ فَأُخْرِجَ مِنْ تَحْتِهَا، ثُمَّ أَمَرَ بِبَيْتِهَا فَأُحْرِقَ بِالنَّارِ، فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ فَهَلاَّ نَمْلَةً وَاحِدَةً ".
Исмоил ибн Абу Увайс бизга айтди, у деди: Молик менга айтди, Абуз-Зиноддан, Аъраждан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Пайғамбарлардан бир пайғамбар бир дарахт тагига тушди, уни бир чумоли чақди. У ўз юк-асбобини ундан чиқаришга буюрди, у (асбоб) унинг тагидан чиқарилди. Сўнг унинг (чумоли)нинг уйига буюрди, у оловда ёндирилди. Шунда Аллаҳ унга ваҳй қилди: ‹Нега бир (гуноҳкор) чумолини (жазоламадинг)?!›».