وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَرَادَتْ أَنْ تَشْتَرِيَ، جَارِيَةً تُعْتِقُهَا فَقَالَ أَهْلُهَا نَبِيعُكِهَا عَلَى أَنَّ وَلاَءَهَا لَنَا . فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ يَمْنَعُكِ ذَلِكَ فَإِنَّمَا الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ ".
Ва бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Нофиъдан, у Ибн Умардан, у Оишадан (ривоят қилганини) ўқиб бердим — у (Оиша) бир чўрини сотиб олиб озод қилмоқчи бўлди. Унинг эгалари: «Сенга уни валоси (клиентлиги) бизники бўлиши шарти билан сотамиз» дедилар. У буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтди. У: «Бу сени тўсмасин (халақит бермасин); зеро валў фақат озод қилган кишиникидир» деди.