حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، - وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ فِي بَرِيرَةَ ثَلاَثُ قَضِيَّاتٍ أَرَادَ أَهْلُهَا أَنْ يَبِيعُوهَا وَيَشْتَرِطُوا وَلاَءَهَا فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " اشْتَرِيهَا وَأَعْتِقِيهَا فَإِنَّ الْوَلاَءَ لِمَنْ أَعْتَقَ " . قَالَتْ وَعَتَقَتْ فَخَيَّرَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاخْتَارَتْ نَفْسَهَا . قَالَتْ وَكَانَ النَّاسُ يَتَصَدَّقُونَ عَلَيْهَا وَتُهْدِي لَنَا . فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " هُوَ عَلَيْهَا صَدَقَةٌ وَهُوَ لَكُمْ هَدِيَّةٌ فَكُلُوهُ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Муҳаммад ибн ал-Ало — лафз Зуҳайрники — ривоят қилиб: бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Урва Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди, дедилар; у деди: Барира (воқеаси)да учта ҳукм бор эди: Унинг аҳли уни сотиб, валосини шарт қилмоқчи бўлди. Мен буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтдим. У: «Уни сотиб ол ва озод қил; зеро валў фақат озод қилган кишиникидир» деди. (Оиша) деди: У озод бўлди, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (қолиш ёки ажралиш) ихтиёрига қўйди, у ўзини (ажралишни) танлади. (Оиша) деди: Одамлар унга садақа берар, у эса бизга ҳадя қилар эди. Мен буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтдим. У: «У унга садақа, сизларга эса ҳадя; бас, уни енглар» деди.