حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ يَقْرَأُ سُورَةَ الْكَهْفِ وَإِلَى جَانِبِهِ حِصَانٌ مَرْبُوطٌ بِشَطَنَيْنِ فَتَغَشَّتْهُ سَحَابَةٌ فَجَعَلَتْ تَدْنُو وَتَدْنُو وَجَعَلَ فَرَسُهُ يَنْفِرُ فَلَمَّا أَصْبَحَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " تِلْكَ السَّكِينَةُ تَنَزَّلَتْ بِالْقُرْآنِ ".
Амр ибн Холид, Зуҳайрдан, у Абу Ишоқдан, у Бародан ривоят қилади: Бир киши Каҳф сурасини ўқиётган эди, ёнида оти икки арқон билан боғлаб қўйилган эди. Шунда уни бир булут ўраб олди, у (булут) яқинлашиб-яқинлашиб келаверди, оти эса ҳурка бошлади. Тонг отганда у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келиб, буни унга зикр қилди. У: «Ўша — Қуръан билан нозил бўлган сакийна (осойишталик) эди» дедилар.