حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَسِيرُ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ وَعُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَسِيرُ مَعَهُ لَيْلاً فَسَأَلَهُ عُمَرُ عَنْ شَىْءٍ فَلَمْ يُجِبْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ سَأَلَهُ فَلَمْ يُجِبْهُ ثُمَّ سَأَلَهُ فَلَمْ يُجِبْهُ، فَقَالَ عُمَرُ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ نَزَرْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَ مَرَّاتٍ كُلَّ ذَلِكَ لاَ يُجِيبُكَ، قَالَ عُمَرُ فَحَرَّكْتُ بَعِيرِي حَتَّى كُنْتُ أَمَامَ النَّاسِ وَخَشِيتُ أَنْ يَنْزِلَ فِيَّ قُرْآنٌ فَمَا نَشِبْتُ أَنْ سَمِعْتُ صَارِخًا يَصْرُخُ ـ قَالَ ـ فَقُلْتُ لَقَدْ خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ نَزَلَ فِيَّ قُرْآنٌ ـ قَالَ ـ فَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " لَقَدْ أُنْزِلَتْ عَلَىَّ اللَّيْلَةَ سُورَةٌ لَهِيَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ ". ثُمَّ قَرَأَ {إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا}
Исмоил: Менга Молик, у Зайд ибн Асламдан, у отасидан айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сафарларидан бирида тунда юриб борардилар, Умар ибн Хаттоб ҳам у киши билан бирга тунда юрарди. Умар у кишидан бир нарса сўради, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга жавоб бермадилар. Сўнг яна сўради, жавоб бермадилар. Сўнг яна сўради, жавоб бермадилар. Умар: Онанг сени йўқотсин, сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан уч марта (сўраб) тиришдинг, ҳар сафар у сенга жавоб бермади, деди. Умар айтди: Мен туямни ҳаракатга келтириб, одамларнинг олдига ўтиб олдим ва мен ҳақимда Қуръан нозил бўлишидан қўрқдим. Ҳадеганда менга бақириб чақираётган овозни эшитиб қолдим. Мен: Мен ҳақимда Қуръан нозил бўлганидан қўрқдим, дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, у кишига салом бердим. У: «Бу кеча менга шундай бир сура нозил бўлдики, у менга қуёш чиқиб турган ҳар нарсадан севимлироқдир» дедилар. Сўнг «Албатта Биз сенга очиқ фатҳ ато қилдик» (Фатҳ сурасини) ўқидилар.