حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ قُلْتُ لاِبْنِ عُمَرَ رَجُلٌ قَذَفَ امْرَأَتَهُ فَقَالَ فَرَّقَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَخَوَىْ بَنِي الْعَجْلاَنِ وَقَالَ " اللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ، فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". فَأَبَيَا، فَقَالَ " اللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ، فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". فَأَبَيَا، فَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا. قَالَ أَيُّوبُ فَقَالَ لِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ فِي الْحَدِيثِ شَىْءٌ لاَ أَرَاكَ تُحَدِّثُهُ قَالَ قَالَ الرَّجُلُ مَالِي. قَالَ " لاَ مَالَ لَكَ، إِنْ كُنْتَ صَادِقًا فَقَدْ دَخَلْتَ بِهَا، وَإِنْ كُنْتَ كَاذِبًا فَهْوَ أَبْعَدُ مِنْكَ ".
Амр ибн Зурора, Исмоилдан, у Айюбдан, у Саид ибн Жубайрдан ривоят қилади: Мен Ибн Умарга: Бир киши хотинини қазаф қилди (нима бўлади)? дедим. У: Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам Банул Ажлоннинг икки биродари (эр-хотин) орасини ажратдилар ва: «Аллаҳ биладики, сизлардан бирингиз ёлғончи, сизлардан тавба қилувчи борми?» дедилар. Улар бош тортди. У: «Аллаҳ биладики, сизлардан бирингиз ёлғончи, сизлардан тавба қилувчи борми?» дедилар. Улар бош тортди, шунда улар орасини ажратдилар, деди. Айюб: Менга Амр ибн Динор: Ҳадисда бир нарса борки, мен сени уни ривоят қиляпсан деб ўйламайман, деди: Киши: Менинг молим (қани)? деди. У: «Сенга мол йўқ. Агар сен ростгўй бўлсанг, сен у билан қовушган(маҳрни ҳалол қилган)сан; агар ёлғончи бўлсанг, у (мол) сендан янада узоқроқдир» дедилар, деди.