حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ كَانَ حُذَيْفَةُ بِالْمَدَايِنِ فَاسْتَسْقَى، فَأَتَاهُ دِهْقَانٌ بِقَدَحِ فِضَّةٍ، فَرَمَاهُ بِهِ فَقَالَ إِنِّي لَمْ أَرْمِهِ إِلاَّ أَنِّي نَهَيْتُهُ فَلَمْ يَنْتَهِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنِ الْحَرِيرِ وَالدِّيبَاجِ وَالشُّرْبِ فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَقَالَ " هُنَّ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَهْىَ لَكُمْ فِي الآخِرَةِ ".
Ҳафс ибн Умар, Шуъбадан, у Ҳакамдан, у Ибн Абу Лайлодан ривоят қилади: У: Ҳузайфа Мадойинда эди, у сув сўради. Бир деҳқон (маҳаллий оқсоқол) унга кумуш қадаҳда (сув) келтирди. У уни (қадаҳни) унга отди ва: Мен уни фақат — мен уни қайтарган эдим, у қайтмади (деб) отдим. Албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни ипак, дебож ва олтин-кумуш идишларда ичишдан қайтардилар ва: «Улар (ипак ва олтин-кумуш) улар (кофирлар) учун дунёда, сизлар учун эса охиратдадир» дедилар, деди.