حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ كَانَ حُذَيْفَةُ بِالْمَدَايِنِ فَاسْتَسْقَى، فَأَتَاهُ دِهْقَانٌ بِمَاءٍ فِي إِنَاءٍ مِنْ فِضَّةٍ فَرَمَاهُ بِهِ وَقَالَ إِنِّي لَمْ أَرْمِهِ إِلاَّ أَنِّي نَهَيْتُهُ فَلَمْ يَنْتَهِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الذَّهَبُ وَالْفِضَّةُ وَالْحَرِيرُ وَالدِّيبَاجُ هِيَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا، وَلَكُمْ فِي الآخِرَةِ ".
Сулаймон ибн Ҳарб, Шуъбадан, у Ҳакамдан, у Ибн Абу Лайлодан ривоят қилади: У: Ҳузайфа Мадойинда эди, у сув сўради. Бир деҳқон (оқсоқол) унга кумуш идишда сув келтирди. У уни (идишни) унга отди ва: Мен уни фақат — мен уни қайтарган эдим, у қайтмади (деб) отдим, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Олтин, кумуш, ипак (ҳарир) ва дебож — улар (кофирлар) учун дунёда, сизлар учун эса охиратдадир» дедилар.