حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا ذَهَبَ إِلَى قُبَاءٍ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ، وَكَانَتْ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، فَدَخَلَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ، فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ اسْتَيْقَظَ يَضْحَكُ. قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ " نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَىَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ، يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ، مُلُوكًا عَلَى الأَسِرَّةِ ". ـ أَوْ قَالَ " مِثْلُ الْمُلُوكِ عَلَى الأَسِرَّةِ ". شَكَّ إِسْحَاقُ ـ قُلْتُ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. فَدَعَا ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ، ثُمَّ اسْتَيْقَظَ يَضْحَكُ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَىَّ، غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ، يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ، مُلُوكًا عَلَى الأَسِرَّةِ ". أَوْ " مِثْلَ الْمُلُوكِ عَلَى الأَسِرَّةِ ". فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. قَالَ " أَنْتِ مِنَ الأَوَّلِينَ ". فَرَكِبَتِ الْبَحْرَ زَمَانَ مُعَاوِيَةَ، فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنَ الْبَحْرِ، فَهَلَكَتْ.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Қубога борганларида, Умму Ҳаром бинти Милҳоннинг олдига кирар эдилар, у кишига таом берар эди — у Убода ибнус Сомитнинг никоҳида эди. Бир куни у киши кирдилар, у (Умму Ҳаром) у кишига таом берди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ухладилар, сўнг кулиб уйғонди. У: Мен: Сизни нима кулдирди, эй Расулуллаҳ? дедим, деди. У: «Умматимдан бир неча киши — Аллаҳ йўлида ғазот қилувчилар — менга кўрсатилди, улар мана шу денгизнинг ўртасига (сузиб) чиқадилар, тахтлар устидаги подшоҳлар — ёки: тахтлар устидаги подшоҳлар мисли — бўлиб» дедилар — Ишоқ шубҳа қилди. Мен: Аллаҳга дуо қилинг, мени улардан қилсин, дедим. У киши дуо қилдилар, сўнг бошларини қўйиб ухладилар, сўнг яна кулиб уйғонди. Мен: Сизни нима кулдирди, эй Расулуллаҳ? дедим. У яна ўшани (айтдилар). Мен: Аллаҳга дуо қилинг, мени улардан қилсин, дедим. У: «Сен аввалгилардансан» дедилар. У Муовия замонида денгизга (сузиб) чиқди ва денгиздан чиққан пайтда уловидан йиқилиб, ҳалок бўлди.