حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ، فَتُطْعِمُهُ، وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَطْعَمَتْهُ وَجَعَلَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ، فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ. قَالَتْ فَقُلْتُ وَمَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَىَّ، غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ، يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ، مُلُوكًا عَلَى الأَسِرَّةِ، أَوْ مِثْلُ الْمُلُوكِ عَلَى الأَسِرَّةِ ". شَكَّ إِسْحَاقُ. قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. فَدَعَا لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ، ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ فَقُلْتُ وَمَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَىَّ، غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ ". كَمَا قَالَ فِي الأَوَّلِ. قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. قَالَ " أَنْتِ مِنَ الأَوَّلِينَ ". فَرَكِبَتِ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنَ الْبَحْرِ، فَهَلَكَتْ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, у Моликдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу): У уни шундай деяётганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Умм Ҳаром бинти Милҳоннинг ҳузурига кирар эди, у (Набийни) таомлантирар эди. Умм Ҳаром Убада ибн Сомитнинг (хотини) эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг ҳузурига кирди, у уни таомлантирди ва бошини (битдан) тозалай бошлади. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ухлаб қолди, сўнг кулар ҳолда уйғонди. У деди: Мен: Сени нима кулдираяпти, ё Расулуллаҳ? дедим. У: «Умматимдан бир неча киши — Аллаҳ йўлида ғазот қилувчилар — менга кўрсатилди, улар бу денгизнинг ўртаси (тўлқини)га миниб (сузиб) — тахтлар устидаги подшоҳлар (каби), ёки: тахтлар устидаги подшоҳларнинг мисли (каби)», деди — Ишоқ шубҳа қилди. У деди: Мен: Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга дуо қил, мени улардан қилсин, дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга дуо қилди, сўнг бошини қўйди (ухлади), сўнг кулар ҳолда уйғонди. Мен: Сени нима кулдираяпти, ё Расулуллаҳ? дедим. У: «Умматимдан бир неча киши — Аллаҳ йўлида ғазот қилувчилар — менга кўрсатилди» — биринчида айтганидек (деди). Мен: Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга дуо қил, мени улардан қилсин, дедим. У: «Сен аввалгилардансан», деди. У Муовия ибн Абу Суфён замонида денгизга минди (сузди), денгиздан чиқганда уловидан йиқилди ва ҳалок бўлди.