حَدَّثَنِي عَلِيٌّ، سَمِعَ عَبْدَ الْعَزِيزِ بْنَ أَبِي حَازِمٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ أَبَا أُسَيْدٍ، صَاحِبَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَعْرَسَ فَدَعَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لِعُرْسِهِ، فَكَانَتِ الْعَرُوسُ خَادِمَهُمْ. فَقَالَ سَهْلٌ لِلْقَوْمِ هَلْ تَدْرُونَ مَا سَقَتْهُ قَالَ أَنْقَعَتْ لَهُ تَمْرًا فِي تَوْرٍ مِنَ اللَّيْلِ، حَتَّى أَصْبَحَ عَلَيْهِ فَسَقَتْهُ إِيَّاهُ.
Саҳл ибн Саъд (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаси Абу Усайд уйланди (тўй қилди), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни тўйига таклиф қилди. Келин уларнинг хизматчиси (хизмат қилувчиси) эди. Саҳл қавмга: "Унга (Набийга) нима ичирганини биласизми?" деди. Деди: "У кечаси бир торда (идишда) унга хурмони ивитиб қўйди, эртасига унга (шу сувни) ичирди."