حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ عُمَرُ لَقَدْ خَشِيتُ أَنْ يَطُولَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ حَتَّى يَقُولَ قَائِلٌ لاَ نَجِدُ الرَّجْمَ فِي كِتَابِ اللَّهِ. فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ، أَلاَ وَإِنَّ الرَّجْمَ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى، وَقَدْ أَحْصَنَ، إِذَا قَامَتِ الْبَيِّنَةُ، أَوْ كَانَ الْحَمْلُ أَوْ الاِعْتِرَافُ ـ قَالَ سُفْيَانُ كَذَا حَفِظْتُ ـ أَلاَ وَقَدْ رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) айтди: Умар деди: "Мен одамларга замон узайиб, кимдир «Биз ражмни Аллаҳнинг Китобида топмаймиз» деб айтишидан қўрқдим — шунда улар Аллаҳ нозил қилган фарзни тарк этиб адашади. Огоҳ бўлинглар, албатта ражм — зино қилган ва муҳсан (уйланган) кишига ҳақдир, агар баййина (далил) қойим бўлса, ёки ҳомила бўлса, ёки эътироф бўлса (Суфён: «мен шундай ёдда сақладим»). Огоҳ бўлинглар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ражм қилди, биз ҳам ундан кейин ражм қилдик."