حَدَّثَنِي عَيَّاشُ بْنُ الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُمْ كَانُوا يُضْرَبُونَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اشْتَرَوْا طَعَامًا جِزَافًا أَنْ يَبِيعُوهُ فِي مَكَانِهِمْ حَتَّى يُئْوُوهُ إِلَى رِحَالِهِمْ.
Абдуллаҳ ибн Умар (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида улар — таомни чамалаб (жизоф) сотиб олсалар — уни ўша жойда (қабз қилмасдан) сотишдан, то уни ўз манзилларига кўчиргунча, урилар эдилар (жазоланар эди).