حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى الْمَازِنِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ مِنَ الْيَهُودِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَدْ لُطِمَ وَجْهُهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِكَ مِنَ الأَنْصَارِ لَطَمَ فِي وَجْهِي. قَالَ " ادْعُوهُ ". فَدَعَوْهُ. قَالَ " لِمَ لَطَمْتَ وَجْهَهُ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي مَرَرْتُ بِالْيَهُودِ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ وَالَّذِي اصْطَفَى مُوسَى عَلَى الْبَشَرِ. قَالَ قُلْتُ وَعَلَى مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَأَخَذَتْنِي غَضْبَةٌ فَلَطَمْتُهُ. قَالَ " لاَ تُخَيِّرُونِي مِنْ بَيْنِ الأَنْبِيَاءِ فَإِنَّ النَّاسَ يَصْعَقُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَكُونُ أَوَّلَ مَنْ يُفِيقُ، فَإِذَا أَنَا بِمُوسَى آخِذٌ بِقَائِمَةٍ مِنْ قَوَائِمِ الْعَرْشِ، فَلاَ أَدْرِي أَفَاقَ قَبْلِي أَمْ جُزِيَ بِصَعْقَةِ الطُّورِ ".
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Яҳудийлардан бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га, юзига тарсаки теккан ҳолда келиб: "Эй Муҳаммад, ашобингдан Ансордан бир киши менинг юзимга тарсаки тортди" деди. Деди: "Уни чақиринглар." Уни чақирдилар. Деди: "Унинг юзига нега тарсаки тортдинг?" У: "Эй Расулуллаҳ, мен яҳудийлардан ўтиб, уни: «Мусони башар (одамлар) узра сайлаган Зотга қасам» деганини эшитдим. Мен: «Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) узра ҳам?» дедим. Мени ғазаб тутди, унга тарсаки тортдим" деди. Деди: "Мени пайғамбарлар орасида (афзал) қилманглар. Чунки одамлар қиёмат кунида эс-ҳушидан кетадилар, мен ҳушига келганларнинг биринчиси бўламан — бирдан Мусо аршнинг устунларидан бирини ушлаб турибди. Билмадим, у мендан олдин ҳушига келдими, ёки Турнинг саъқаси (ҳушдан кетиши) билан (мукофотландими)."