حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَأَبِي، سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهُمَا أَخْبَرَاهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا أَمَّنَ الإِمَامُ فَأَمِّنُوا فَإِنَّهُ مَنْ وَافَقَ تَأْمِينُهُ تَأْمِينَ الْمَلاَئِكَةِ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ ". وَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " آمِينَ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Саъид ибн Мусайяб ва Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, улар унга Абу Ҳурайрадан хабар бердилар: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Имом ‹омин› деса, сиз ҳам ‹омин› денглар, чунки кимнинг ‹омин›и малоикаларнинг ‹омин›ига тўғри келса, унинг олдин (ўтган) гуноҳи мағфират қилинади», дедилар. Ибн Шиҳоб деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹омин› дер эдилар.