وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ رَبِيعَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي قَزْعَةُ، قَالَ أَتَيْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ وَهُوَ مَكْثُورٌ عَلَيْهِ فَلَمَّا تَفَرَّقَ النَّاسُ عَنْهُ قُلْتُ إِنِّي لاَ أَسْأَلُكَ عَمَّا يَسْأَلُكَ هَؤُلاَءِ عَنْهُ - قُلْتُ - أَسْأَلُكَ عَنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ مَا لَكَ فِي ذَاكَ مِنْ خَيْرٍ . فَأَعَادَهَا عَلَيْهِ فَقَالَ كَانَتْ صَلاَةُ الظُّهْرِ تُقَامُ فَيَنْطَلِقُ أَحَدُنَا إِلَى الْبَقِيعِ فَيَقْضِي حَاجَتَهُ ثُمَّ يَأْتِي أَهْلَهُ فَيَتَوَضَّأُ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى الْمَسْجِدِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى .
Қазъа айтди: Мен Абу Саъид ал-Худрийнинг олдига келдим — унинг атрофида (одамлар) кўп (тўпланган) эди. Одамлар ундан тарқаганида, мен: "Мен сендан булар сўраётган нарсани сўрамайман; мен сендан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози ҳақида сўраяптман" дедим. У: "Сен учун бунда яхшилик йўқ (фойда йўқ)" деди. Мен буни унга такрорладим. У: "Пешин намозига иқомат айтилар, биримиз Бақиъга бориб, ҳожатини чиқарар, кейин аҳлига келиб вузу қилар, кейин масжидга қайтар эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳали биринчи ракатда (бўлар) эди" деди.