حَدَّثَنِي أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنْ قُطْبَةَ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ صَلَّيْتُ وَصَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَ { ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ} حَتَّى قَرَأَ { وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ} قَالَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّدُهَا وَلاَ أَدْرِي مَا قَالَ .
Қутба ибн Молик айтди: Мен намоз ўқидим — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга намоз ўқиди — бас у «Қоф, вал-Қуръанил-мажийд»ни ўқиди — то «Вал-нахла басиқот (Ва баланд хурмолар)»ни ўқигунча. (Қутба:) Мен уни (ўша оятни) такрорлай бошладим, лекин у (Набий) нима деганини (қолганини) билмадим.