1572-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Мусофир намози
وَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ الصَّلاَةَ، أَوَّلَ مَا فُرِضَتْ رَكْعَتَيْنِ فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ وَأُتِمَّتْ صَلاَةُ الْحَضَرِ . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَقُلْتُ لِعُرْوَةَ مَا بَالُ عَائِشَةَ تُتِمُّ فِي السَّفَرِ قَالَ إِنَّهَا تَأَوَّلَتْ كَمَا تَأَوَّلَ عُثْمَانُ .
Оиша (ривоят қилди)ки: Намоз дастлаб фарз қилинганида икки ракат эди; бас сафар намози (ўз ҳолида) қолдирилди, ҳазар намози тўлиқ (тўрт) қилинди. Зуҳрий: Мен Урвага: «Оишанинг сафарда тўлиқ (тўрт) ўқиши нима сабабдан?» дедим. У: «У — Усмон таъвил қилгандек — таъвил қилди (ўзича изоҳлади)» деди.