حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ . وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ .
Оиша айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни дуҳо (чошт) намозини ўқиган ҳолда ҳеч қачон кўрмадим; мен эса уни ўқийман. Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ўзи қилишни яхши кўрган бир амални — одамлар уни (кўриб) қилиб, уларга фарз қилинишидан чўчиб, тарк этар эди.