حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا سَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهُوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аёли Оишадан ривоят қилди: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам зуҳо намозини асло ўқимаган, мен эса уни ўқирман. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир амални қилишни яхши кўрса-да, одамлар уни қилиб, уларга фарз қилиб қўйилишидан қўрқиб, ўша амални тарк қилар эди.